وبلاگ

نخستین جشنواره فرهنگی هنری رسول مهربانی ، به مناسبت سال پیامبر اعظم (ص) در محل فرهنگسرای کودک و نوجوان کانون پرورش فکری کرمانشاه و در تاریخ ۱۲ دی ماه ۱۳۸۵ برگزار می شود. در این جشنواره ۵۱ وبلاگ از سراسر کشور  شرکت داشته و تمامی کاربران اینترنتی در سراسر کشور می توانند چگونگی برگزاری مراسم را به صورت همزمان از طریق سایت ها و وبلاگ های زیر مشاهده نمایند.

-سایت خبری کانون جهت دریافت متن و عکس اخبار:

http://ksh.kanoonparvaresh.com

ماه فروماند از جمال محمد(ص)
سرو نباشد به اعتدال محمد(ص)
قدر فلك را كمال و منزلتي نيست
در نظر قدر با كمال محمد(ص)
وعده ديدار هر كسي به قيامت
ليله اسري شب وصال محمد(ص)
اين غزل شيخ مصلح الدين محمد بن عبدا... سعدي شيرازي، از مشهورترين اشعاري است كه به ساحت پربركت پيامبر نور، تقديم شده است.
بدون شك، اين شهره، بي دليل نيست. مهمترين دليل اين مسأله را شايد بتوان در رديف باشكوه اين شعر دانست. البته نبايد از اين سخن چشم پوشيد كه اين نام عزيز، در اشعار ديگري هم در جايگاه رديف، حضور داشته است، اما اين شعر، با ديگر اشعار فرق مي كند. اين شعر به تمام معنا يك غزل است. با همان ويژگيهاي غزل عاشقانه سعدي، بيت اول به نوعي توصيف رسول نور است، با همان ويژگيهايي كه از معشوقه ازلي شعر فارسي و يا حداقل شعر سبك عراقي سراغ داريم.
سعدي در ادامه به جايگاه پيامبر اسلام(ص) در ارتباط با سلسله انبيا و آموزه هاي دين مبين مي پردازد.
آدم و نوح و خليل و موسي و عيسي
آمده مجموع در ظلال محمد(ص)
عرصه گيتي مجال همت او نيست
روز قيامت نگر مجال محمد(ص)
پس از اشاره به حضرت رسول(ص) در روز رستاخيز، شاعر چند بيت در همين فضا زمزمه مي كند:
و آن همه پيراسته جنت فردوس
بو كه قبولش كند بلال محمد(ص)
همچو زمين خواهد آسمان كه بيفتد
تا بدهد بوسه بر نعال محمد(ص)
شمس و قمر در زمين حشر نتابد
نور نتابد مگر جمال محمد(ص)
شايد اگر آفتاب و ماه نتابد
پيش دو ابروي چون هلال محمد(ص)
اما شكوه اين شعر - بي ترديد- در تغزل صميمي و شگفت انگيز دو بيت پاياني است. اين تغيير روش شعر سبب مي شود، بسياري براي خواندن اين شعر، تنها به ابيات آغازين و پاياني كفايت كنند.
دو بيت پاياني كه اين ستون را با آنها به پايان مي بريم، اگرنه بي نظير ولي قطعاً در كارنامه شعري شيخ اجل كم نظيرند.
چشم مرا تا به خواب ديد جمالش
خواب نمي گيرد از خيال محمد(ص)
سعدي اگر عاشقي كني و جواني
عشق محمد(ص) بس است و آل محمد(ص)

 براى اين مهم على را برگزيد و جز او را انتخاب نكرد،زيرا شايسته بود آن كس كه به اين كار مهم قيام مى‏كرد بطور فراوان از ويژگيهاى زير برخوردار باشد:
(1) محبت او به خدا،پيامبر (ص) و دين او بيشتر از محبتش به خود باشد.
(2) داراى روحيه‏اى باشد كه در راه خدا با خشنودى شهادت را استقبال كند.
(3) دلاورى باشد كه دشمنان-على رغم تنهايى و بى‏ياورى او و فزونى دشمن-او را مرعوب نكنند.البته كسى كه آن شب بر بستر پيامبر مى‏خوابد،تنها و بطور ناگهانى دست كم با ده جوان از زورمندان مكه روبرو خواهد شد،و اگر در برابر آنها پيروز شود،طبيعى است كه تمام خشم مردم مكه متوجه او خواهد شد و صدها تن از آنان و شايد همگى به وى حمله‏ور شوند، زيرا او كسى است كه با خوابيدن خود در بستر پيامبر (ص) مانع پيروزى آنان در كارشان شده است.
(4) مردى باشد كه هيچ رازى را آشكار نكند،و هر چه شكنجه بيند،دشمنان را از جا و مكان پيامبر (ص) آگاه نسازد.و براستى مشركان قريش،پس از بى‏نتيجه ماندن توطئه‏شان تصميم گرفتند به جاى پيامبر (ص) هر كسى را كه در بستر او يافتند،شكنجه و آزار دهند تا جايگاه پيامبر (ص) را به آنان نشان دهد.
البته دشوار است تصور كنيم كسى جز على (ع) مى‏توانسته چنين وظيفه‏اى را به‏عهده گيرد، و آرام و مطمئن-بدون خوف و ترسى-اقدام به آن كار بكند.در اين جاست كه ما معناى وزارت و يا معاونت را مى‏فهميم كه على (ده سال پيش از اين رويداد) به قيمت جان خود نسبت‏به پيامبر پيمان آن را بست.